De laatste maanden heb ik naar verhouding veel boetes gekregen voor te hard rijden. Op stukken waar 100 km wordt gesommeerd, word ik betrapt op 107; op trajecten rond de steden waar met veel lichtborden 80 km wordt geregisseerd, staat op mijn justitiële beschikking 88 en zo zijn er meer voorbeelden te geven. Vervelend, maar ik heb geen excuses.

Nee, bovendien weet ik niet of de traditionele zondagschool in welke vorm dan ook nog bestaat. De weekendschool is een nieuwe vorm van aanvullend onderwijs met een frisse aanpak. Het fenomeen blijkt aan te slaan: in korte tijd telt Nederland al negen vestigingen. Onder meer in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Utrecht, Tilburg en Nijmegen.

Leerlingen van een weekendschool krijgen iedere zondag les; het zijn initiatieven die niet door het ministerie van OCW worden bekostigd. Alle scholen worden tot op heden gesponsord. Uitgangsgedachte? Een kind van een advocaat, arts, kunstenaar, gedragsdeskundige, ingenieur of leidinggevend militair komt binnen zijn pedagogisch milieu vanzelf in aanraking met facetten van wetenschap, cultuur en andere interessante vakgebieden. Vele andere kinderen komen daarmee niet vanzelfsprekend in contact. De weekendschool kan daarvoor soelaas bieden. Een sympathiek initiatief.

Aan een parkeerwachter zou ik willen vragen, welk type auto hij bij voorkeur spot. Aan een architect zou ik willen vragen van welke skyline hij het meest in vervoering raakt. Aan een visspecialist zou ik willen vragen, hoe vaak zijn gezin per week vlees eet.

Het antwoord van een sterrenkok op de vraag welk hoofdgerecht hijzelf het meest waardeert, denk ik te vermoeden.

Tjeerd de Faber, oogarts, is bereid mee te werken aan de serie interviews die Medisch Magazine voor genomen heeft te plaatsen. Voor hem deze tien geselecteerde vragen.

Wachtend op mijn beurt om de huisarts te spreken te krijgen, maakte ik me zorgen over een aanstormende hernia. Wandelen deed pijn, opstaan vanuit de gemakkelijke stoel ook en zelfs het omdraaien in bed was een moment van bedachtzaamheid.

Het was onze nieuwe huisarts, die snel mijn dossier doornam en constateerde dat het jaren terug was geweest, dat ik gebruik had gemaakt van de diensten van een medicus. 'Gaat u eerst op de tenen staan. Goed. En nu op de hakken.' Ik deed nog meer bewegingen in opdracht van de dokter, beantwoordde diverse vragen en de conclusie was, dat er geen sprake was van een hernia, maar van verkrampte spieren. Ik kreeg tal van prima adviezen, waaronder meer bewegen.

Er zijn wachtkamers en wachtkamers: luxe met fraai meubilair, planten, fijne lectuur, koptelefoons met keuze uit meerdere muziekgenres en een aangename assistent, die je glimlachend uitnodigt mee te komen naar de spreekkamer van de notaris, architect, tuinontwerper of medische specialist. Er zijn ook instanties die, ik vermoed abuis, een wachtkamer vergeten zijn op te nemen in het bouwplan. Of er was spraakverwarring tussen de architect en de opdrachtgever. Bij zo’n instantie wacht je op een natte billenstoeltje op de gang, je benen gevouwen tussen de stoelpoten om te voorkomen dat bezoekers die in een ander deel van de gang gaan wachten, struikelen over jouw pas gepoetste schoenen. Moet je ’s avonds weer poetsen.